خلوتی با اسیر شهرستانی
شمارهٔ ۳۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در حلقه زلف تو دلی چله نشین داشتدیوانه که اقبال رسا زیر نگین داشت
۲
یک خنده گل دیر برآمد ز شکر خوابآیینه چو گل سر به سر چین جبین داشت
۳
نقش قدم ما دل پر آبله مااز گرمی ره سینه سراغت به زمین داشت
۴
در گلشن اقبال چه نامی که برآوردآن دل که شکست دل ما نقش نگین داشت
صفحهٔ ۱ از ۲