خلوتی با اسیر شهرستانی
شمارهٔ ۴۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
لطف سخن و تازگی لفظ و ادا هیچبیتابی ما حیرت ما شکوه ما هیچ
۲
از حال خود آیا چه دهم درد سر توجز اینکه مکرر بنویسم دو سه جا هیچ
۳
مضمون کتابت بود آشفته غبارمزنهار مپرسی دگر از باد صبا هیچ
۴
گوشی که نباشد لب گویا چه سرایدچون درد سخن نیست دگر زمزمه ها هیچ
صفحهٔ ۱ از ۴