خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۴۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آنکه چندین نقش ازو برخاسته استیارب او در پرده چون آراسته است
۲
چون ز پرده دم به دم می تافته استهر دو عالم دم به دم می‌کاسته است
۳
چون شود یک ره ز پرده آشکارتو یقین دان کان قیامت خاسته است
۴
محو گردد در قیامت زان جمالهر که نقشی در جهان پیراسته است
صفحهٔ ۱ از ۲