خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۵۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مفشان سر زلف خویش سرمستدستی بر نه که رفتم از دست
۲
دریاب مرا که طاقتم نیستانصاف بده که جای آن هست
۳
تا نرگس مست تو بدیدماز نرگس مست تو شدم مست
۴
ای ساقی ماه‌روی برخیزکان آتش تیز توبه بنشست
صفحهٔ ۱ از ۲