خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آتش عشق تو در جان خوشتر استجان ز عشقت آتش‌افشان خوشتر است
۲
هر که خورد از جام عشقت قطره‌ایتا قیامت مست و حیران خوشتر است
۳
تا تو پیدا آمدی پنهان شدمزانکه با معشوق پنهان خوشتر است
۴
درد عشق تو که جان می‌سوزدمگر همه زهر است از جان خوشتر است
صفحهٔ ۱ از ۳