خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۶۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرکب لنگ است و راه دور استدل را چکنم که ناصبور است
۲
این راه بریدنم ، خیال استوین شیوه گرفتنم غرور است
۳
صد قرن چو باد اگر بپویمهم باد بود که یار دور است
۴
با این همه گر دمی برآرمبی او همه فسق یا فجور است
صفحهٔ ۱ از ۳