خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۸۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جهانی جان چو پروانه از آن استکه آن ترسا بچه شمع جهان است
۲
به ترسایی درافتادم که پیوستمرا زنارِ زلفش بر میان است
۳
درآمد دوش آن ترسا بچه مستمرا گفتا که دین من عیان است
۴
درین دین گر بقا خواهی فنا شوکه گر سودی کنی آنجا زیان است
صفحهٔ ۱ از ۴