خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شادی به روزگار شناسندگان مستجانها فدای مرتبهٔ نیستان هست
۲
از ناز برکشیده کله گوشهٔ بلیدر گوش کرده حلقه معشوقهٔ الست
۳
گاهی ز فخر تاج سر عالمی بلندگاهی ز فقر خاک ره این جهان پست
۴
دستار عقلشان کف طرار عشق بردبازار توبه‌شان شکن زلف لا شکست
صفحهٔ ۱ از ۳