خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۱۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شمع رویت را دلم پروانه‌ای استلیک عقل از عشق چون بیگانه‌ای است
۲
پر زنان در پیش شمع روی توجان ناپروای من پروانه‌ای است
۳
بر سر موی است جان کز دیرگاهیک سر موی توام در شانه‌ای است
۴
زلف تو زنار خواهم کرد از آنکهر شکن از زلف تو بتخانه‌ای است
صفحهٔ ۱ از ۳