خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۱۲۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آیینهٔ تو سیاه روی استاو را چه خبر که ماه‌روی است
۲
آن آینه می‌زدای پیوستکورا گه پشت و گاه روی است
۳
آن پشت ز عشق روی گردانگر کرده تو را به راه روی است
۴
کز عشق چو آفتاب گرددهر ذره اگر سیاه‌روی است
صفحهٔ ۱ از ۳