خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۱۲۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زهی زیبا جمالی این چه روی استزهی مشکین کمندی این چه موی است
۲
ز عشق روی و موی تو به یکبارهمه کون مکان پر گفت و گوی است
۳
از آن بر خاک کویت سر نهادمکه زلفت را سری بر خاک کوی است
۴
چو زلفت گر نشینم بر سر خاکنمیرم نیز و اینم آرزوی است
صفحهٔ ۱ از ۴