خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۱۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر دل که ز عشق بی نشان رفتدر پردهٔ نیستی نهان رفت
۲
از هستی خویش پاک بگریزکین راه به نیستی توان رفت
۳
تا تو نکنی ز خود کرانهکی بتوانی ازین میان رفت
۴
صد گنج میان جان کسی یافتکین بادیه از میان جان رفت
صفحهٔ ۱ از ۳