خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۱۴۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای چو چشم سوزن عیسی دهانتهست گویی رشتهٔ مریم میانت
۲
چون دم عیسی‌زنی از چشم سوزنچشمهٔ خورشید گردد جان فشانت
۳
آنچه بر مریم ز راه آستین زدمی‌توان یافت از هوای آستانت
۴
ماه کو از آسمان سازد زمینیبر زمین سر می‌نهد از آسمانت
صفحهٔ ۱ از ۳