خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۱۴۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای بی نشان محض نشان از که جویمتگم گشت در تو هر دو جهان از که جویمت
۲
تو گم نه‌ای و گمشدهٔ تو منم ولیکنایافت یافت می‌نتوان ، از که جویمت
۳
دل در فنای وحدت و جان در بقای صرفمن گمشده درین دو میان از که جویمت
۴
پیدا بسی بجستمت اما نیافتماکنون مرا بگو که نهان از که جویمت
صفحهٔ ۱ از ۳