خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۱۵۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل ز هوای تو یک زمان نشکیبددل چه بود عقل و وهم جان نشکیبد
۲
هر که دلی دارد و نشان تو یابداز طلب چون تو دلستان نشکیبد
۳
گرچه جهان را بسی کس است شکیباهیچ کسی از تو در جهان نشکیبد
۴
ذرهٔ سودای تو که سود جهان استسود دل آن است کز زیان نشکیبد
صفحهٔ ۱ از ۳