خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۱۶۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نه به کویم گذرت می‌افتدنه به رویم نظرت می‌افتد
۲
آفتابی که جهان روشن ازوستذرهٔ خاک درت می‌افتد
۳
در طلسمات عجب موی شکافزلف زیر و زبرت می‌افتد
۴
در جگردوزی و جان سوزی سختچشم پر شور و شرت می‌افتد
صفحهٔ ۱ از ۳