خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۱۶۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در زیر بار عشقت هر توسنی چه سنجدبا داو ششدر تو هر کم زنی چه سنجد
۲
چون پنجه‌های شیران عشق تو خرد بشکستدر پیش زور عشقت تر دامنی چه سنجد
۳
جایی که کوهها را یک ذره وزن نبودهیهات می‌ندانم تا ارزنی چه سنجد
۴
جایی که صد هزاران سلطان به سر درآینداندر چنان مقامی چوبک‌زنی چه سنجد
صفحهٔ ۱ از ۲