خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۱۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا زلف تو همچو مار می‌پیچدجان بی دل و بی قرار می‌پیچد
۲
دل بود بسی در انتظار تودر هر پیچی هزار می‌پیچد
۳
زان می‌پیچم که تاج را چندینزلف تو کمندوار می‌پیچد
۴
بس جان که ز پیچ حلقهٔ زلفتدر حلقهٔ بی شمار می‌پیچد
صفحهٔ ۱ از ۳