خلوتی با فرخی یزدی
شمارهٔ ۱۱۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دی تا دل شب آن بت طناز کجا بود؟تا عقده ز دل باز کند باز کجا بود؟
۲
گر زیر پر خود نکنم سر چکنم مندر دام، توانائی پرواز کجا بود
۳
تا بر سر شمشاد چمن پای بکوبدتردستی آن سرو سرافراز کجا بود
۴
از حرص بود آنچه رسد بر سر آدمدر جنس بشر این طمع و آز کجا بود
صفحهٔ ۱ از ۲