خلوتی با فرخی یزدی
شمارهٔ ۱۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو مهربان مَهِ من جلوه بی‌نقاب کندز غم ستاره‌فشان چشم آفتاب کند
۲
طریقِ بنده‌نوازی ببین که خواجهٔ منمرا به عیبِ هنر داشتن جواب کند
۳
در این طلوعِ سعادت که روز بیداری‌ستغرورِ جهل مبادا ترا به خواب کند
۴
ز فقر آه جگرگوشگانِ کیکاووسسزد اگر دلِ سیروس را کباب کند
صفحهٔ ۱ از ۲