خلوتی با فرخی یزدی
شمارهٔ ۱۷۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوبرویان که جگر گوشه نازند همهپی آزار دل اهل نیازند همه
۲
سوخت پروانه گر از شمع به ما روشن کردکه رخ افروختگان دوست گدازند همه
۳
بر سر زهد فروشان جهان پای بکوبکه بر ابناء بشر دست درازند همه
۴
نتوان گفت به هر شیشه گری اسکندرگرچه از حیث عمل آینه سازند همه
صفحهٔ ۱ از ۲