خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۲۰۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا دوست بر دلم در عالم فراز کرددل را به عشق خویش ز جان بی نیاز کرد
۲
دل از شراب عشق چو بر خویشتن فتاداز جان بشست دست و به جانان دراز کرد
۳
فریاد برکشید چو مست از شراب عشقبیخود شد و ز ننگ خودی احتراز کرد
۴
چون دل بشست از بد و نیک همه جهانتکبیر کرد بر دل و بر وی نماز کرد
صفحهٔ ۱ از ۲