خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۲۳۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر آه کنم زبان بسوزدبگذر ز زبان جهان بسوزد
۲
زین سوز که در دلم فتادستمی‌ترسم از آن که جان بسوزد
۳
این سوز که از زمین دل خاستبیم است که آسمان بسوزد
۴
این آتش تیز را که در جان استگر نام برم زبان بسوزد
صفحهٔ ۱ از ۳