خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۲۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
قصهٔ عشق تو چون بسیار شدقصه‌گویان را زبان از کار شد
۲
قصهٔ هرکس چو نوعی نیز بودره فراوان گشت و دین بسیار شد
۳
هر یکی چون مذهبی دیگر گرفتزین سبب ره سوی تو دشوار شد
۴
ره به خورشید است یک یک ذره رالاجرم هر ذره دعوی‌دار شد
صفحهٔ ۱ از ۶