خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۲۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو خورشید جمالت جلوه‌گر شدچو ذره هر دو عالم مختصر شد
۲
ز هر ذره چو صد خورشید می‌تافتهمه عالم به زیر سایه در شد
۳
چو خورشید از رخ تو ذره‌ای یافتبزد یک نعره وز حلقه به در شد
۴
جهان آشفته و شوریده‌دل گشتفلک سرگشته و دریوزه‌گر شد
صفحهٔ ۱ از ۵