خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۲۵۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
برقع از خورشید رویش دور شدای عجب هر ذره‌ای صد حور شد
۲
همچو خورشید از فروغ طلعتشذره ذره پای تا سر نور شد
۳
جملهٔ روی زمین موسی گرفتجملهٔ آفاق کوه طور شد
۴
چون تجلی‌اش به فرق که فتادطور با موسی ، ز هم مهجور شد
صفحهٔ ۱ از ۴