خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۲۵۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون عشق تو داعی عدم شدنتوان به وجود متهم شد
۲
جایی که وجود عین شرک استآنجا نتوان مگر عدم شد
۳
جانا می عشق تو دلی خوردکو محو وجود جام‌جم شد
۴
در پرتو نیستی عشقتبیش از همه بود و کم ز کم شد
صفحهٔ ۱ از ۳