خلوتی با سحاب اصفهانی
شمارهٔ ۱۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کی ز امتداد روز قیامت حذر کندهر کس که در فراق شبی را سحر کند
۲
بر ناورد خدنگ خود از سینه ام مباددل از شکاف سینه بر او یک نظر کند
۳
یک ناله می کشم ز جفای تو در پی اشصد ناله ی دگر که مبادا اثر کند
۴
آن را که سر به خاک نیفتد ز تیغ تواز شرم چون به حشر سر از خاک بر کند
صفحهٔ ۱ از ۲