خلوتی با سحاب اصفهانی
شمارهٔ ۲۰۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بس آنجا رفته بر خاک آرزویشسراسر آرزو شد خاک کویش
۲
اگر نشناسمش چندان عجب نیستز بس کم دیده ام از شرم رویش
۳
بدلها جای او شد از چه هر دمبه هر دل آتشی افگنده خویش
۴
ز درد رشک تا آسوده باشمنباید کرد هرگز جستجویش
صفحهٔ ۱ از ۲