خلوتی با سحاب اصفهانی
شمارهٔ ۲۵۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عمری امید وفا و مهر از آن دل داشتمخویش را خرسند از این فکر باطل داشتم
۲
بی سبب در زیر تیغ ای جان ناقابل نبودهر قدر شرمندگی از روی قاتل داشتم
۳
مانده از سرو روانی پای من در گل چه باکگر چو قمری مهر سر و پای در گل داشتم
۴
تا ندانستم زبان را محرم اسرار دلکس نبود آگاه از رازی که در دل داشتم
صفحهٔ ۱ از ۲