خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۲۷۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نه دل چو غمت آمد از خویشتن اندیشدنه عقل چو عشق آمد از جان و تن اندیشد
۲
چون آتش عشق تو شعله زند اندر دلکم کاستیی آن کس ، کز خویشتن اندیشد
۳
گر مدعی عشقت در چاه بلا افتدکفر است درین معنی کانجا رسن اندیشد
۴
پروانه بر معنی کی محرم شمع افتدگر در همه عمر خود از سوختن اندیشد
صفحهٔ ۱ از ۲