خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۲۸۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نگارم دوش شوریده درآمدچو زلف خود بشولیده درآمد
۲
عجایب بین که نور آفتابمبه شب از روزن دیده درآمد
۳
چو زلفش دید دل بگریخت ناگهنهان از راه دزدیده درآمد
۴
میان دربست از زنار زلفشبه ترسایی نترسیده درآمد
صفحهٔ ۱ از ۳