خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مستغرق بحر غم عشقیم نگاراخود حال نپرسی که چه شد غرقهٔ ما را
۲
ای دوست به فریاد دل خستهٔ ما رسبفرست نوایی من بی برگ و نوا را
۳
ای نور دو چشمم به غلط وعده وفا کنتا چند تحمّل بتوان کرد جفا را
۴
گویی تو که از دفتر ایام بشستنددر عهد تو ای جان و جهان نام وفا را
صفحهٔ ۱ از ۲