خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۲۹۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز لعلت زکاتی شکر می‌ستاندز رویت براتی قمر می‌ستاند
۲
به یک لحظه چشمت ز عشاق صد جانبه یک غمزهٔ حیله‌گر می‌ستاند
۳
سزد گر ز رشک نظر خون شود دلکه داد از جمالت نظر می‌ستاند
۴
خطت طوطی است آب حیوانش در برکزان آب حیوان شکر می‌ستاند
صفحهٔ ۱ از ۳