خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بر مثال نامه بر خود چند پیچانی مراچون قلم تا کی به فرق سر بگردانی مرا
۲
چند بفریبی به تقریر و به تحریرم دگراینچنین نادان نِیَم آخر تو می‌دانی مرا
۳
شاهبازِ وصل ما در دست تو قدری نداشتکز هوا در دامت آوردی به آسانی مرا
۴
زآتش دل همچو خاکم چند بر بادم دهیوز دو دیده در میان آب بنشانی مرا
صفحهٔ ۱ از ۲