خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از چه می‌داری نگارینا بدین زاری مراکه‌م به هر عمری به خاطر در نمی‌آری مرا
۲
من چو خاک راه گشتم در ره عشقت به جانتا مگر از روی لطف از خاک بَرداری مرا
۳
زآتش عشقت منم خاکی روا داری که توبگذری از ما چو باد و زار بگذاری مرا
۴
بار عشقت آتشی می‌افکند در ما چرامی‌گذاری همچو خاک ره بدین خواری مرا
صفحهٔ ۱ از ۳