خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۲۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
این جهانِ بی‌وفا با کس نکرده‌ست او وفادرد از او بسیار باشد زو نمی‌آید دوا
۲
هر درختی کاو کشد سر بر فلک از بار و برگهم بریزاند به قهرش عاقبت باد فنا
۳
گر صدف پنهان شد اندر بحر بی‌پایان، چه غم!؟گوهر ذات شریفت را همی‌خواهم بقا
۴
گوهری شهوار از دریای لطف آمد برفتکاندر این عالم نمی‌داند کسی او را بها
صفحهٔ ۱ از ۳