خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۴۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صبا چه گفت ز دلدار خشم رفتهٔ ماکجا مقام گرفت آن مه دوهفتهٔ ما
۲
نشسته در دل محزون ما شب و روزستخیال روی نگار ز چشم رفتهٔ ما
۳
درون سینه تنگم غمش نمی‌گنجدبکرد فاش سرشکم غم نهفتهٔ ما
۴
مگر به گوش نگارم نمی‌رسد سخنیبه درد روز فراقش شبی ز گفتهٔ ما
صفحهٔ ۱ از ۲