خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۴۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دلبر سنگ دلِ شوخِ جفاپیشهٔ مانگذرد بر دل سنگین تو اندیشهٔ ما
۲
شب هجرانت درازست و چو زلفت تاریکننهادی بجز از خون جگر توشهٔ ما
۳
بیخ مهر رخ ما گرچه ز دل برکندیجز وفای بت مه رو نبود پیشهٔ ما
۴
خرمن ماهِ رُخش را مترصّد بودمبانگ زد لعل لبش گفت مچین خوشهٔ ما
صفحهٔ ۱ از ۲