خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۵۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صنما سنگ دلا سرو قدا مه رویادلبرا حوروَشا لاله رخا گل بویا
۲
شیوه از چشم تو آموخت مگر نرگس مستروشنی از تو ربوده‌ست مه و خور گویا
۳
مشک در نافهٔ آهوی ختن پندارمبه نسیم سر زلف تو مگر شد بویا
۴
همچو سرو ار بخرامی بر ما نیست عجبگر شدم دیدهٔ جان در غم رویت دریا
صفحهٔ ۱ از ۲