خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۵۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دلم ز دست فراقت به جان رسید بیابیا که پشت امیدم ز غم خمید بیا
۲
بگشت پیک نظر در جهان بسی باریچو روی خوب تو جانا کسی ندید بیا
۳
شبی ز روی عنایت هوای ما کردیز باد صبح دو گوشم چنین شنید بیا
۴
بیا که غنچه بستان دل ز دست فراقز شوق روی تو صد پیرهن درید بیا
صفحهٔ ۱ از ۲