خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۶۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای عزیزان تا به کی باشد ز غم حالم خرابتا به کی باشد دل و جانم چنین در اضطراب
۲
تا به کی جان مرا در آتش هجران نهدتا به کی باشم ز آب دیدگان در خون ناب
۳
تا به کی از تیغ هجر خود کند ما را زبونخون دل را ریختن آخر چه می‌بیند صواب
۴
تا به کی دارد مرا بر روی شهرآرای خویشهمچو زلف خوبرویان پر ز پیچ و پر ز تاب
صفحهٔ ۱ از ۳