خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا به دولت وصل تو گر رساند بختزهی سعادت و اقبال و این تواند بخت
۲
اگر کنی نظری سوی بنده از سر لطفبه تخت شادی و کام دلم نشاند بخت
۳
به راه بادیهٔ شوق می‌دهم جانیمگر زلال وصالم به لب چکاند بخت
۴
مریض درد غم عشق را عجب نبودکه شربتی ز وصال تواَش چشاند بخت
صفحهٔ ۱ از ۲