خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۲۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن را که غمت به خویش خواندشادی جهان غم تو داند
۲
چون سلطنتت به دل درآیداز خویشتنش فراستاند
۳
ور هیچ نقاب برگشایییک ذره وجود کس نماند
۴
چون نیست شوند در ره هستجان را به کمال دل رساند
صفحهٔ ۱ از ۳