خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۹۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوشا بادی که از کوی تو برخاستکز او بوی سر زلف تو پیداست
۲
سواد رنگ رخسار تو آوردز رنگ و بو چمن دیگر بیاراست
۳
سهی سرو چمن از پای بنشستچو شمشاد قدش بر پای برخاست
۴
چو ماه چارده روی تو را دیدز رشک روی تو هر لحظه می‌کاست
صفحهٔ ۱ از ۳