خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن نگار بی وفا گر یار ماستاز چه رو پیوسته در آزار ماست
۲
او ز ما بیزار خوش در خواب صبحدر خیالش دیدهٔ بیدار ماست
۳
ما تو را دلدار خود پنداشتیماین همه اندیشه از پندار ماست
۴
پیش تو اقرار کردم بندگیاین ستم بر جانم از اقرار ماست
صفحهٔ ۱ از ۲