خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سعادت یار و دولت همنشین استکسی را کان رخ مهوش قرین است
۲
بتا دوری نمی‌خواهم ز رویتصلاح کار من گویی در این است
۳
نداری مهربانی با من ای دوستبه جان تو که می‌دانم چنین است
۴
هزاران داغ و درد از روز هجرانبه جانم زان مه زهره جبین است
صفحهٔ ۱ از ۳