خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا سریست که بی باده نیک سرمستستمرا دلی که به زلفین دوست پابستست
۲
مرا به روی چو ماه تو اشتیاق تمامبه جان تو که چو ابروی دوست پیوستست
۳
خوشا دلم که وطن کرد حلقهٔ زلفتز گفتگوی بلای زمانه وارسته‌ست
۴
دلم ببرد بگفتم که باز پس ده دلبگفت در سرشست دو زلف پابستست
صفحهٔ ۱ از ۲