خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۳۰۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون لبش درج گهر باز کندعقل را حاملهٔ راز کند
۲
یارب از عشق شکر خندهٔ اوطوطی روح چه پرواز کند
۳
هیچ کس زهره ندارد که دمیصفت آن لب دمساز کند
۴
تیرباران همهٔ شادی دلغم آن غمزهٔ غماز کند
صفحهٔ ۱ از ۴