خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۳۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل ربایی دلبری داریم چستدل ربود و جان فدا کردم نخست
۲
بر لب سرچشمهٔ آب حیاتچون قد و بالای او سروی نرست
۳
چون قدش سروی نباشد در چمنپیش روی او سخن گویم درست
۴
درد هجرانت چه گویم دلبراروی جانم را به خون دیده شست
صفحهٔ ۱ از ۲